MIŁOŚĆ I KAWA

Informacja

      To nie był dobry rytuał.
Był mały.
Okrągły.
Drewniane.

Każdego ranka, zanim jeszcze zaczął mówić, kładł podkładkę na miejscu. Zawsze ten sam gest. Opierała filiżankę na wierzchu i uśmiechała się, gdy zobaczyła rysunek: odcisk stopy, ukryte serce, jakby ktoś chciał zostawić ślad, że miłość też zostawia ślad.

Przez lata jedli razem śniadania.
Gorąca kawa w jego dłoniach, stół wciąż cichy i ten prosty nawyk, którego nigdy nie przełamał. Czasem rozmawiali o wszystkim. Czasem nic. Ale kawa zawsze była obecna. I podkładka też, trzymająca kubek... i, nieświadomie o tym, wspomnienia.

Dla niego ta kawa miała szczególne znaczenie.
Nie miało znaczenia, kto ją przygotował ani jak wyszła piana. Gdy tylko kubek dotknął drewna, pomyślałem o niej. Bo ten zapach przypominał mu wspólne poranki, powolny śmiech, spokój świadomości, że ktoś czeka na ciebie po drugiej stronie stołu.

Powiedział, że miłość nie jest zawsze wykrzykiwana.
Czasem jest delikatnie podtrzymywana.
Jak kubek na podkładce.
Jak dwa ślady stóp, które spotykają się każdego ranka w tym samym miejscu.

I tak, bez wielkich obietnic, miłość została zapisana.
W drewnie.
W kawiarni.
I w nich.